Sommige projecten zijn hun tijd zover vooruit dat de maatschappij er meer aan heeft dan de directe investeerders. In de waterwonen-wereld zijn daar vele voorbeelden van te vinden. En Plan Tij, de winnaar van de Water, Wonen & Ruimte Award 2011 is daar geen uitzondering op. Jaren voordat burgerparticipatie een hype was en burgers nog gewoon lastige mensen, experimenteerde projectontwikkelaar Volker Wessels Vastgoed met mandeligheid en creëerde mede daardoor een nieuwe leefgemeenschap in Dordrecht. Niet de gemeente, maar de gemeenschap moet het water onderhouden en doet dat ook. Een belangrijk neveneffect is dat die gemeenschap zich ook met andere dingen bemoeit. Wie nu Plan Tij googlet vindt een website met informatie over de mandeligheid, maar ook met de eerste sneeuwpop, het bowlingfeest en de winterbarbecue. Dat is knap gedaan.

In het komende nummer van Water, Wonen & Ruimte leest u hoe die mandeligheid is opgezet. U leert van de aanpak uit Dordrecht. Maar u leest niet over de financiële onderbouwing van de case. Simpelweg omdat niemand ons die wilde vertellen. Tijdens de presentaties voor de Water, Wonen & Ruimte Award 2011 bleek al waarom: de projectontwikkelaar heeft weinig tot niets verdiend op dit project. Niet raar, het is crisis en dan gebeuren dit soort zaken.

In de casebeschrijving van Plan Tijd staan veel lessons learned. Er hoort echter ook een huiswerkopgave bij. En die is: hoe kun je als ontwikkelaar geld verdienen met het bouwen van een gemeenschap. Waarom willen mensen wel voor hun woning betalen, maar niet voor het feit dat ze leuke buren krijgen? Waarom wordt mandeligheid als een belasting gezien en niet als een waardevermeerderaar? Het echt interessante van Plan Tij is dat het de eerste stap is op weg naar een nieuwe vorm van gebiedsontwikkelen. Nu de businesscase nog.